“İki kelime yetiyor seni seven kalbi kırmaya,
Sonra roman yazsan ne fayda…
İki adımda geçiyorsun yalnızlık denen tarafa,
Sonra dağlar aşsan ne fayda…”

 

Seni kıracak hiçbir şey yapmadığım hâlde bunu anlatmama hiç fırsat vermemen çaresiz bırakıyor beni…

Oysa tek isteğim, sevgimi ve sana olan özenimi gösterebilmek.

 

Beraber geçirebileceğimiz zaman zaten sınırlıyken, suskunluklarla, yanlış anlamalarla, kendi içimize çekilerek bunu tüketmek istemiyorum.

Ömür dediğimiz şey kısa… Ve bizim birbirimize ayırabildiğimiz zaman daha da kısa.

 

Güzel olabilecek anları elimizle itiyoruz.

Eğer izin verirsen, sana kendimi anlatmak, seni dinlemek ve kalan çok az zamanımızı seninle yaşamak istiyorum.