Bugün yazışırken söylediklerin içimde ince bir sızı bıraktı.
Haklısın…
Kendimi fazla kaptırmamam gerektiğini hatırlatıyordun. Zaten yakında yollarımız ayrılacak, aynı çatıdan çıkıp iki farklı hayata karışacağız.
Ben de o yüzden söyleyebildim o cümleyi: “Zaten hiç başlamadık ki… Bu bir rüya sadece.” Çünkü gerçek hayatın içinde yer bulamayan duygular, kendilerine ancak rüyaların sessiz köşelerinde yer bulabiliyor. Birbirine dokunamayan iki insanın, aynı kelimelerde buluşması gibi…
Ama yine de…
Her şey bu kadar imkânsızken bile, içimde sıcacık bir yer ayırmıştı sana. Söylenemeyen kelimeler, saklanan bakışlar, yarım bırakılan cümleler… Hepsi küçük birer iz bırakarak geçip gidiyor.
Ve ben o rüyadan uyansam bile, seninle ilgili hissettiklerimi en çok bu cümle özetliyor:
“Zaten hiç başlamadık… Bu yüzden belki de en güzel yerde kaldık.”