Kim bilir, belki yanılıyorum.
Ama; seni aramamı, sana yazmamı, karşına çıkmamı artık istemeyişinin nedeni,
beni istememen değil;
beni bir şekilde istemeye başlaman gibi geliyor.
Biraz kendini beğenmiş, biraz fazla yorum gibi duruyor olabilir.
Yine de içimde bu düşünceyi susturamıyorum.
Çünkü senin kadar ben de biliyorum:
Birini istemeye başlamak masum bir duygu değil.
Hayatta bazı dengeleri yerinden oynatır;
atıldığı anda geri dönüşü zor adımlar
doğurur.
Ve sen, bu adımların nereye vardığını benden daha iyi biliyorsun.
O yüzden mesafe koyduğunu hissediyorum.
Kaçmak için değil; durmak için.
Kendini, hayatını, başkalarını korumak için.
Bunu anlıyorum.
Uzak duruşunu bir reddediş gibi değil,
bilinçli bir tercih olarak görüyorum.
Ve bu tercihe saygı duyuyorum.
Bazı duygular, yaşanmadıkları hâlde kaybolmaz.
Sadece sessizleşirler.
İnsan onlarla yaşamayı öğrenir.
Ve ben seni çok seviyorum.
